ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΕΝΟΝΤΩΝ

Οι παθήσεις των τενόντων συγκαταλέγονται στις συχνότερες μυοσκελετικές παθήσεις που συναντώνται στην κλινική πράξη.

 

Η ΤΕΝΟΝΤΙΤΙΔΑ αφορά μια οξεία κατάσταση με ενεργό «φλεγμονή» του τένοντα, συχνά από αιφνίδιο τραυματισμό ή υπερβολική φόρτιση συνήθως από μικρορήξεις οι οποίες συμβαίνουν όταν η μυοτενόντια μονάδα υπερφορτώνεται οξέως με μια δύναμη εφελκυσμού, δηλαδή τάσης, μεγάλη και απότομη, που υπερβαίνει την αντοχή του τένοντα.

Η φλεγμονή πιθανώς να υπάρχει τις πρώτες ημέρες του τραυματισμού, αν και πρόσφατα κυριαρχεί η άποψη ότι η τενοντίτιδα δεν αποτελεί καν φλεγμονώδη πάθηση, αλλά εξαρχής μια εκφυλιστική διαδικασία λόγω μηχανικής καταπόνησης και ανεπαρκούς προσαρμογής του τενόντιου ιστού.

 

Αντιθέτως, η ΤΕΝΤΙΝΩΣΗ ή ΤΕΝΟΝΤΩΣΗ περιγράφει μια χρόνια εκφυλιστική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από αποδιοργάνωση του κολλαγόνου, αύξηση της θεμέλιας ουσίας και νεοαγγείωση λόγω επαναλαμβανόμενων μικροτραυματισμών χωρίς επαρκή χρόνο αποκατάστασης.

 

Ο ευρύτερος όρος ΤΕΝΟΝΤΟΠΑΘΕΙΑ περιλαμβάνει τόσο τις οξείες όσο και τις χρόνιες καταστάσεις, ως γενικός περιγραφικός όρος για την παθολογία των τενόντων, χωρίς να προσδιορίζει την υποκείμενη ιστοπαθολογική διαδικασία.

 

Ο κύριος παράγοντας που συμβάλλει στην τενοντοπάθεια είναι η υπερβολική μηχανική φόρτιση που υπερβαίνει την προσαρμοστική ικανότητα του τένοντα, όταν δηλαδή ασκείται υπερβολική δύναμη ή δύναμη που εφαρμόστηκε απότομα ή πολύ γρήγορα.

 

Εν ολίγοις η τενοντοπάθεια μπορεί να οφείλεται σε οξύ ή χρόνιο τραυματισμό (καταπονήσεις-overuse).

Η τενοντοπάθεια ουσιαστικά αποτελεί μια αποτυχημένη προσπάθεια επούλωσης του τένοντα λόγω επαναλαμβανόμενης μηχανικής υπερφόρτισης.

Αντί ο τένοντας να αποκατασταθεί μέσω της φυσιολογικής επουλωτικής διαδικασίας, παρουσιάζει μια μη φλεγμονώδη αντίδραση της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας, η οποία χαρακτηρίζεται από αποδιοργανωμένες ίνες κολλαγόνου, αύξηση των νευρικών απολήξεων που μεταδίδουν το αίσθημα του πόνου και ανάπτυξη νέων, εύθραυστων αιμοφόρων αγγείων.

 

Τελευταία μάλιστα έχει ενοχοποιηθεί η νευρογενής φλεγμονή, η οποία φαίνεται να συμβάλλει στον πόνο και τη δυσφορία μέσω της διαδικασίας της περιφερικής ευαισθητοποίησης, δηλαδή μέσω μιας τοπικής φλεγμονώδους αντίδρασης που πυροδοτείται από το νευρικό σύστημα και όχι από το ανοσοποιητικό, μέσω της απελευθέρωσης νευροπεπτιδίων από τα αισθητικά νεύρα.

 

Θεραπευτικά, έχει επιβεβαιωθεί ότι η εξατομικευμένη άσκηση και η φυσικοθεραπεία είναι η βάση της αντιμετώπισης της τενοντοπάθειας, αφού η ανάπαυση από μόνη της δεν επαρκεί για την αποκατάσταση του τένοντα, καθώς απαιτείται η κατάλληλη μηχανική φόρτιση για την βελτίωση της λειτουργικότητάς του και την πρόληψη περαιτέρω επιδείνωσης.

 

Εκτός της άσκησης και των άλλων μεθόδων που φαίνεται ότι βοηθάνε, όπως οι ειδικές μαλάξεις (ASTYM), τα κρουστικά υπέρηχα (shock wave therapy), οι ενέσεις Υαλουρονικού και οι τεχνικές της αναγεννητικής ιατρικής, όπως το συμπύκνωμα αιμοπεταλίων (PRP), τα βλαστοκύτταρα κ.ά. έχει φανεί ότι η υγιεινή διατροφή μπορεί να επηρεάσει θετικά ή αρνητικά την υγεία των τενόντων, αφού τα κορεσμένα λιπαρά και η ζάχαρη έχουν αρνητική επίδραση.

 

Τα τελευταία χρόνια μάλιστα πληθαίνουν τα διατροφοφαρμακευτικά προϊόντα (nutraceuticals) από το στόμα, όπως η Γλυκοζαμίνη, η Χονδροϊτίνη, το Υαλουρονικό, το MSM, η Βρωμελαΐνη (ανανάς), ο Κουρκουμάς, η Μποσβέλια, ορισμένα πεπτίδια, οι βιταμίνες C και D, διάφορα ιχνοστοιχεία κ.ά, που φαίνεται να ευνοούν τις διαδικασίες επούλωσης των τενόντων και πιθανώς συμβάλουν στην πρόληψη, τη θεραπευτική αντιμετώπιση της οξείας και χρόνιας τενοντοπάθειας, καθώς και τη φάση της αποκατάστασης.

 

H τενοντοπάθεια είναι επίμονη πάθηση, που συνήθως οφείλεται σε επαγγελματικές και αθλητικές δραστηριότητες, η οποία χρειάζεται να αντιμετωπιστεί το συντομότερο δυνατόν για να μη χρονίσει και συμβούν ρήξεις στον εκφυλισμένο ιστό οπότε η κατάσταση ελέγχεται πιο δύσκολα και τις περισσότερες φορές απαιτεί χειρουργική επέμβαση.

 

Δημοσίευση: 

https://www.facebook.com/photo/?fbid=996593620037087&set=a.109895825373542