Σύνδρομο Ρομβοειδών, μια συχνή αιτία ραχιαλγίας.

 

 

Το σύνδρομο των ρομβοειδών μυών, γνωστό και ως θλάση ή σπασμός των ρομβοειδών, χαρακτηρίζεται από πόνο και δυσφορία στην περιοχή ανάμεσα στις ωμοπλάτες και μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τις καθημερινές δραστηριότητες και την ποιότητα ζωής.

Συνήθως, το σύνδρομο προκαλείται από υπερβολική καταπόνηση, λόγω κακής στάσης του σώματος, μυϊκές ανισορροπίες των ωμοπλατιαίων μυών ή επαναλαμβανόμενες κινήσεις με τα χέρια ψηλά, όπως τις ανυψώσεις αντικειμένων και τις ρίψεις, αλλά και τις έλξεις.

 

Οι ρομβοειδείς βρίσκονται στο άνω τμήμα της ράχης κάτω από τους τραπεζοειδείς και συνδέουν το έσω χείλος της ωμοπλάτης με τις ακανθώδεις αποφύσεις της σπονδυλικής στήλης διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στη σταθερότητα της ωμικής ζώνης και την κίνηση του άνω άκρου. 

 

 

Ο μείζων και ο ελάσσων ρομβοειδής μυς αποτελούν μια ομάδα μυών της ράχης οι οποίοι σε συνδυασμό με τον τραπεζοειδή, τους θωρακικούς μύες, τον πλατύ ραχιαίο και τον πρόσθιο οδοντωτό μυ, σχηματίζουν την ωμική ζώνη. Επιπλέον, ο πρόσθιος οδοντωτός, από τη μια και ο τραπεζοειδής, ο ανελκτήρας της ωμοπλάτης και οι ρομβοειδείς από την άλλη, συμβάλουν στη σταθεροποίηση της ωμοπλάτης και την πρόληψη της πτερύγωσής της. Επίσης, ο στερνοκλειδομαστοειδής μαζί με την άνω μοίρα του τραπεζοειδή και τον ανελκτήρα της ωμοπλάτης συνδέουν λειτουργικά την ωμική ζώνη με τον αυχένα.

 

 

Η δυσλειτουργία ή η αδυναμία των ρομβοειδών λόγω παράλυσης του ραχιαίου νεύρου της ωμοπλάτης προκαλεί απομάκρυνση του έσω χείλους της ωμοπλάτης από το θωρακικό τοίχωμα με στροφή της κάτω γωνίας της και προς τα έξω μετακίνησή της, δηλαδή ΠΤΕΡΥΓΟΕΙΔΗ ΩΜΟΠΛΑΤΗ.

 

Τα ΑΙΤΙΑ που μπορεί να προκαλούν το σύνδρομο ρομβοειδών μπορεί να είναι:

Η κακή στάση σώματος: Η συνήθεια του καμπουριάσματος, με τους ώμους να γέρνουν μπροστά και η προβολή του κεφαλιού προς τα εμπρός με τον αυχένα σε υπερέκταση ασκούν πίεση στους ρομβοειδείς μύες, οδηγώντας σε μυϊκή καταπόνηση λόγω υπερβολικής χρήσης (overuse) στη ράχη, αλλά και αυχεναλγία.

 

 

Οι μυϊκές ανισορροπίες των σταθεροποιητών της ωμοπλάτης μπορεί να μεταβάλουν τη μηχανική της άρθρωσης του ώμου και να συμβάλουν στη δυσλειτουργία των ρομβοειδών. Επίσης, το περιορισμένο εύρος κίνησης της άρθρωσης του ώμου προκαλεί διαταραχή του ωμοβραχιόνιου ρυθμού επηρεάζοντας επίσης τους μύες της ωμοπλάτης.

Οι επαναλαμβανόμενες καταπονήσεις ή οι οξείες κακώσεις όπως μια άμεση πλήξη, μπορεί επίσης να προκαλέσουν θλάση ή μυϊκό σπασμό.

 

Τα ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ του συνδρόμου των ρομβοειδών ενδέχεται να διαφέρουν ως προς την ένταση και τη διάρκεια, αλλά συνήθως περιλαμβάνουν:

Πόνο ή ευαισθησία ανάμεσα στις ωμοπλάτες, που συνήθως επιδεινώνεται με την κίνηση του ώμου ή του αυχένα και την παρατεταμένη καθιστή θέση ή ορθοστασία.   

Δυσκαμψία ή δυσφορία κατά το πρωινό ξύπνημα, η οποία ενδέχεται να βελτιωθεί με ήπιες διατάσεις ή κίνηση, όπως τις κυκλικές κινήσεις των ώμων με τα χέρια χαλαρά στο πλάι.

Το σύνδρομο ρομβοειδών και η αυχεναλγία είναι δύο καταστάσεις που συνδέονται στενά. Η πολύωρη εργασία σε γραφείο ή η χρήση κινητού ("text neck") που προκαλούν κάμψη του κεφαλιού και πτώση των ώμων μπροστά, κουράζουν τους ρομβοειδείς προκαλώντας μυϊκή καταπόνηση και σπασμό δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο πόνου στη ράχη μερικές φορές με αίσθηση καυσαλγίας, αλλά και αυχεναλγία και πιθανώς κεφαλαλγία.

 

Η ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ περιλαμβάνει τη Μυοσίτιδα, που αρχικά μπορεί να εκδηλώνεται στους ώμους και τα ισχία, τη Ρευματική Πολυμυαλγία, τη Ρευματοειδή αρθρίτιδα και τις παθήσεις της άρθρωσης του ώμου και του τενόντιου στροφικού πετάλου.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Οι τοπικές αλοιφές, η θερμοθεραπεία, οι μαλάξεις, τα αναλγητικά, τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και τα μυοχαλαρωτικά φάρμακα συνήθως ανακουφίζουν.

Στις πιο επίμονες περιπτώσεις χρειάζεται Φυσικοθεραπεία και ιδίως η Κινησιοθεραπεία με ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα ασκήσεων που επικεντρώνεται στην ενδυνάμωση των ρομβοειδών, στη βελτίωση της στάσης του σώματος, τη σταθεροποίηση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, όπως και στην αντιμετώπιση των μυϊκών ανισορροπιών. Μερικές φορές είναι χρήσιμοι πιο ειδικοί χειρισμοί, όπως ο Βελονισμός και οι μέθοδοι Χειροθεραπείας (Manual therapy) όπως η απενεργοποίηση σημείων πυροδότησης (trigger points) και η μυοπεριτονιακή απελευθέρωση, αλλά και οι τεχνικές χαλάρωσης.

Η επανεκπαίδευση στάσης και η εργονομική συμπεριφορά είναι οι σπουδαιότερες παρεμβάσεις για την ελαχιστοποίηση των συμπτωμάτων, την προώθηση της επούλωσης και κυρίως την πρόληψη της υποτροπής του συνδρόμου.